Blog

Zonnepark is geen stedelijke ontwikkeling

Zonnepark is geen stedelijke ontwikkeling

De gemeente heeft een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een zonnepark. Het perceel wordt omgrensd door een woonwijk in het westen, een industrieterrein in het noordwesten en agrarische gronden. Het perceel is circa 14 hectare groot en is op dit moment in gebruik als landbouwgrond.

Er zal op 9 hectare elektriciteit worden opgewekt. Het gaat om zonnepanelen in een zuidopstelling die een hoogte hebben van 2,6 m, omgeven door een hekwerk. Daarnaast wordt er een aantal gebouwen opgericht om technische installaties in onder te brengen en wordt er een toegangsweg aangelegd.

Appellanten wonen op ongeveer 100 à 150 m afstand van het aan te leggen zonnepark en zullen daarop zicht hebben.

Het project is in strijd met het geldende bestemmingsplan. Het college heeft besloten om aan het project mee te werken door met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3º, van de Wabo, van het bestemmingsplan af te wijken door omgevingsvergunning te verlenen voor de activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c van de Wabo.

Appellanten betogen dat de rechtbank niet heeft onderkend dat een zonnepark kan worden aangemerkt als een andere stedelijke voorziening als bedoeld in artikel 1.1.1, eerste lid, aanhef en onder i van het Bro. Zij voeren aan dat de definitie van stedelijke ontwikkeling in dit artikel betrekking heeft op de aanleg van voorzieningen die resulteren in een groot percentage (meer dan 50%) bedekking van het bodemoppervlak.

De Raad van State overweegt als volgt: “Uit overweging 6.2 van de uitspraak van 28 juni 2017, (…), blijkt dat de Afdeling diverse voorzieningen op het gebied van energieopwekking en -distributie niet als stedelijke ontwikkeling heeft aangemerkt. Genoemd worden: een hoogspanningsverbinding, een windturbinepark en een transformatorstation. Naar het oordeel van de Afdeling is er geen aanleiding voor een andere benadering met betrekking tot een zonnepark, dat naar zijn aard niet wezenlijk verschilt van een windturbinepark. Daarbij neemt de Afdeling in aanmerking dat een zonnepark, net als een windturbinepark, zich bij uitstek niet goed leent om binnen bestaand stedelijk gebied te worden gerealiseerd. De toepasselijkheid van de ladder voor duurzame verstedelijking als bedoeld in artikel 3.1.6, tweede lid Bro, op een dergelijke voorziening zou daarentegen juist tot gevolg hebben dat het bevoegde bestuursorgaan telkens zou moeten motiveren waarom deze voorziening niet binnen bestaand stedelijk gebied kan worden voorzien. Dit vindt de Afdeling in het licht van het doel en de strekking van de ladder voor duurzame verstedelijking een onlogische consequentie. (…). Lees meer in uitspraak 23 januari 2019, no. 201804681/1/A1.

Zonnepanelen worden ingepast in bestaand landschap – (…) Door middel van beplanting wordt op het hogere deel ingespeeld door een hogere houtwal en op het lagere deel door lagere rietbeplanting. Het college heeft verder toegelicht dat het zonnepark en de toe te voegen landschapselelementen de lijnen volgen van het oorspronkelijke landschap. De hogere es is ruimtelijk gerespecteerd en als bufferzone bewust niet ingevuld met zonnepanelen. Door het terugbrengen van de houtwal wordt het landschapsbeeld versterkt, aldus het college. 

zonnepark

Obstakelverlichting windturbine

Obstakelverlichting windturbine

Het college van B&W heeft een omgevingsvergunning verleend voor de realisatie van twee windturbines met verlichting. Deze windturbines hebben een maximale ashoogte van 134 m en een maximale tiphoogte van 204,5 m.

Appellant vreest aantasting van de zogenaamde ‘donkerte’ in het gebied als gevolg van de obstakelverlichting die op de windturbines zal worden aangebracht. Volgens hem dient terughoudendheid te worden betracht bij nieuwe verlichting bij nieuwe ruimtelijke ontwikkelingen in het plangebied.

Appellant erkent dat in dit geval het aanbrengen van obstakelverlichting op de windturbines uit een oogpunt van veiligheid voor de luchtvaart is vereist, maar betoogt dat door het toepassen van de nieuwste techniek de hinder zoveel mogelijk dient te worden beperkt. Hij wijst daartoe op informatie over een systeem waarbij de verlichting voor een beperkte tijd wordt ingeschakeld zodra een vliegtuig binnen een bepaalde afstand de windturbine nadert. Wanneer gebruik wordt gemaakt van dat systeem, kan de lichthinder zoveel mogelijk worden beperkt.

De Afdeling overweegt als volgt: “De Afdeling stelt vast dat niet in geschil is dat obstakelverlichting op grond van internationale burgerluchtvaartregelgeving moet worden toegepast bij de windturbines die hoger zijn dan 150 m. Het college heeft zich voor de vaststelling van voorschrift 2.8 in het bestreden besluit naar het oordeel van de Afdeling kunnen baseren op het Informatieblad. Dit informatieblad voorziet niet in het door appellant bedoelde systeem voor obstakelverlichting dat alleen in werking treedt op nadering van een vliegtuig. (…). Het betoog faalt.” [obstakelverlichting windturbine]

Zie verder r.o. 8 van uitspraak ABRS 31 oktober 2018, no. 201803060/1/R6.

Belanghebbende windparken op land

Belanghebbende windparken op land

Tegen de komst van windparken en windturbines wordt vaak beroep ingesteld bij de Raad van State. Zo ook tegen een windpark in de provincie Drenthe waarin 4 windturbines worden gerealiseerd. De windturbines hebben een ashoogte van 99 tot ten hoogste 122 m. Een rotordiameter van tenminste 115 m en ten hoogste 136 m.

Criteria belanghebbende windparken op land: “De Afdeling hanteert voor windparken op land als uitgangspunt dat gevolgen van enige betekenis aanwezig kunnen worden geacht binnen een afstand van tien keer de tiphoogte van de voor appellanten dichtstbijzijnde windturbine, gemeten vanaf de voet van de windturbine. In veel gevallen bestaat ook buiten deze afstand zicht op het windpark, vooral als het windpark in een open landschap ligt. De Afdeling gaat er echter van uit dat de gevolgen van het zicht op het windpark voor het woon- en leefklimaat op een afstand van meer dan tien keer de tiphoogte in beginsel te beperkt zijn om nog te kunnen spreken van gevolgen van enige betekenis. Daarnaast gaat de Afdeling ervan uit dat op een afstand van meer dan tien keer de tiphoogte in beginsel geen andere gevolgen van enige betekenis van het windpark zijn te verwachten, zoals geluid- of slagschaduwhinder van enige betekenis.”

Zie verder r.o. 5.1 van uitspraak ABRS 19 september 2018, no. 201707417/1/R6.

Woningen windpark behoren niet tot inrichting

Woningen windpark behoren niet tot inrichting

De raad heeft een bestemmingsplan vastgesteld voor het mogelijk maken van een windpark. Het windpark bestaat uit 16 turbines met een tiphoogte van maximaal 204 m.

Belanghebbenden bij windparken – “In de uitspraak van (…) heeft de Afdeling overwogen dat voor windparken op land als uitgangspunt wordt gehanteerd dat gevolgen van enige betekenis aanwezig kunnen worden geacht binnen een afstand van 10 keer de tiphoogte van de voor appellanten dichtstbijzijnde windturbine, gemeten vanaf de voet van de windturbine. In veel gevallen bestaat ook buiten deze afstand zicht op het windpark, vooral als het windpark in open landschap ligt. De Afdeling gaat er echter van uit dat de gevolgen van het zicht op het windpark voor het woon- en leefklimaat op een afstand van meer dan 10 keer de tiphoogte in beginsel te beperkt zijn om nog te kunnen spreken van gevolgen van enige betekenis (…). 

Sfeerwoningen – “Appellanten stellen dat de in het bestemmingsplan aangewezen sfeerwoningen dienen te worden aangemerkt als gevoelige objecten in de zin van het Activiteitenbesluit milieubeheer, omdat deze geen bedrijfswoningen zijn. Zij brengen naar voren dat er tussen deze woningen en de windturbines geen zodanige functionele en organisatorische binding is, dat deze tot de inrichting kunnen worden gerekend. Zij voeren aan dat toezicht op de windturbines niet noodzakelijk is en betwijfelen of er tussen de bewoners van de sfeerwoningen en het windpark een zodanige binding is dat kan worden geconcludeerd dat deze woningen bij het windpark horen. (…). 

Lees verder in r.o. 20 van uitspraak ABRS 19 december 2018, no. 201709490/1/R6.

 

 

Illegale woonboten niet beschermd tegen slagschaduw

Illegale woonboten niet beschermd tegen slagschaduwillegale woonboten

Het college van B&W heeft een omgevingsvergunning verleend voor de realisatie van een windpark. Het gaat om 6 windturbines in een lijnopstelling te IJmuiden. Elke windturbine heeft een tiphoogte van minimaal 175 m en maximaal 178,5 m. In de omgeving van de windturbines liggen illegale woonboten. De kortste afstand is 187 m.

De eigenaren van de woonboten betogen onder meer dat ze hinder zullen ondervinden van de windturbines, waaronder slagschaduw.

De woonboten zijn volgens het college in planologisch opzicht illegaal aanwezig en daarom geen gevoelige bestemmingen. Wel zijn er gedoogverklaringen verstrekt op basis waarvan de windturbines tot 1 maart 2023 worden gedoogd.

De Afdeling zegt er het volgende over: “De mate waarin de woonboten bij het nemen van planologische besluiten bescherming toekomt, hangt samen met de vraag of de woonboten planologisch legaal aanwezig zijn. Dat wil zeggen met de vraag of het gebruik van de woonboten op grond van een planologisch besluit zoals een bestemmingsplan is toegestaan. Voorts dient, in het geval de woonboot als bouwwerk dient te worden aangemerkt, daarnaast een omgevingsvergunning voor het bouwen te zijn verleend of een daarmee gelijk te stellen besluit te zijn genomen. (…)

(…) Het Activiteitenbesluit milieubeheer is niet van toepassing op woonboten. In het kader van een goede ruimtelijke ordening zijn wel de gevolgen onderzocht voor de woonboten. Voor de woonboten is zonder mitigerende maatregelen een geluidsbelasting berekend van maximaal 52 dB. Met mitigerende maatregelen is voor de woonboten een geluidsbelasting berekend van maximaal 50 dB. Voorts is voor de woonboten vermeld dat de cumulatieve geluidsbelasting met 3 á 12 dB toeneemt. Dit leidt voor de meeste woonboten van een verschuiving van de classificering van de milieukwaliteit van ‘tamelijk slecht’ naar ‘zeer slecht’.

Gelet op het vorenstaande leidt het bestreden besluit mogelijk tot een aanmerkelijke verslechtering van het woon- en leefklimaat van appellanten in de vorm van geluidbelasting. Hier stelt het college tegenover dat de woonboten illegaal aanwezig zijn en slechts voor een periode van twee tot drie jaar tegelijk met het windpark aanwezig zullen zijn. (…) Het college heeft in redelijkheid kunnen uitgaan van de verwachting dat de woonboten gelet op de einddatum van de gedoogverklaring tot uiterlijk 1 maart 2023 aanwezig zullen zijn. Zie verder r.o. 5 van uitspraak ABRS 19 december 2018, no. 20182988/1/R6 en verder waar meer wordt ingegaan op slagschaduw.

 

Hoogspanningsnet en gezondheid

Hoogspanningsnet en gezondheidhoogspanningslijnen

In 2016 hebben de ministers een inpassingsplan vastgesteld dat een transportnet mogelijk maakt van 150 en 380 kV-lijnen.

Bij een groot aantal mensen is grote ongerustheid ontstaan over de gezondheidsrisico’s van het magnetisch veld dat wordt veroorzaakt door de nieuwe hoogspanningsverbinding. Zij wijzen hier specifiek op risico’s inzake kinderleukemie en Alzheimer.

De Afdeling overweegt dat bij effecten an elektromagnetische velden op de gezondheid onderscheid wordt gemaakt tussen korte termijn effecten (directe effecten) en lange termijn effecten. In Nederland zijn geen wettelijke normen vastgesteld voor de blootstelling van de bevolking aan dergelijke velden. Om korte termijn effecten te voorkomen wordt, op grond van de laatste blootstelling waarbij effecten kunnen optreden, een referentieniveau van 100 μT gehanteerd. Dit is in overeenstemming met het door de Europese Unie aanbevolen niveau voor magnetische veldsterkte.

Met betrekking tot de lange termijn effecten is op rijksniveau beleid ontwikkeld. Dit beleid is gebaseerd op het voorzorgsbeginsel zoals opgenomen in artikel 174, tweede lid, van het Verdrag tot oprichting van de EG, thans, artikel 191 van het Verdrag betreffende de werking van de EU. In de nota ‘Nuchter omgaan met risico’s, beslissen met gevoel voor onzekerheden’ van het Ministerie van VROM, staat dat uit onderzoek naar de mogelijke effecten op de gezondheid van magnetische velden van bovengenoemde hoogspanningslijnen een zwakke, maar statisch significante associsatie blijkt tussen het optreden van leukemie van kinderen met leeftijden tot 15 jaar en de magnetische velden van deze hoogspanningslijnen. Zowel de GR als het RIVM zijn om advies gevraagd over deze analyses en beide instanties komen tot de conclusie dat het gedegen analyses zijn, maar dat er ondanks veel onderzoek daarnaar, geen aanwijzingen zijn gevonden voor een oorzakelijk verband. Lees meer in r.o. 14.1 over deze materie in uitspraak ABRS 8 augustus 2018, no. 201700175/1/R6.